Get Adobe Flash player

รู้จักผู้ป่วยโรคเรื้อน

01.jpgโรคเรื้อน เกิดจากเชื้อแบคทีเรียที่ชื่อว่า Mycobacterium leprae เป็นเวลานานแล้ว ที่การใช้ยาสามารถรักษาผู้ป่วยให้หาย ปลอดจากเชื้อนี้ได้ โรคเรื้อนส่งผลต่อเส้นประสาทส่วนปลาย ทั้งใบหน้า ตา มือ และเท้า ทำให้ปลายประสาทไม่สามารถรับความรู้สึก มือเท้าชา กล้ามเนื้อลีบ อ่อนกำลัง สาเหตุส่วนหนึ่งของความพิการก็คือ การที่มือเท้าผู้ป่วยขาดความรู้สึก เมื่อถูกต้องความร้อนหรือของมีคม เวลาเสียด สีกับสิ่งต่างๆ ด้วยเหตุนี้งานหลายอย่าง จึงเป็นอันตรายมากสำหรับผู้ป่วย เช่นงานที่ต้องใช้ของมีคม หรือใช้อุปกรณ์อย่างค้อน ตะปู ฯลฯ เพราะผู้ป่วยอาจเป็นแผลฉกรรจ์โดยไม่รู้สึกตัว

ความเสียหายถาวร ที่เกิดขึ้นแก่ใบหน้า หรือนิ้วมือนิ้วเท้าอาจทำให้หลายคน กลัวผู้ป่วยโรคเรื้อน แต่ผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาจนปลอด02.jpgเชื้อ จะไม่ถ่ายทอดโรคนี้ไปยังคนอื่นอีก เห็นได้ชัดว่าแม้กระทั่งลูกหรือคู่สมรสของผู้ป่วยหลายคน ก็ไม่ได้ติดโรคนี้ สังคมไทยมองว่า โรคเรื้อนเป็นโรคสังคมรังเกียจ หน่วยงานและสถานศึกษามากมาย มีข้อห้ามที่จะไม่รับผู้ป่วยโรคเรื้อน เข้าศึกษาหรือเข้าทำงาน ในอดีตผู้ป่วยหลายคนถูกญาติพี่น้อง นำมาทิ้งไว้ตามโรงพยาบาล หรือนิคมผู้ป่วย







นางโชค เสน่ห์หา

choke.jpgดิฉันชื่อ นางโชค เสน่ห์หา สมาชิกคริสตจักรนิคมปราสาท จ.สุรินทร์ เมื่อก่อนนี้ฉันมีสติไม่ดี และมีกระท่อมเล็กๆ อยู่ในท้องนา และก็มีอาจารย์จากองค์การฉันทมิตรสร้างบ้านให้ฉันหลังหนึ่ง อาจารย์ที่โบสถ์ก็ช่วยพาฉันไปรักษาที่โรงพยาบาล สุขภาพก็ดีขึ้น ฉันได้รู้จักพระเจ้า พระเจ้าทำให้ฉันรู้จักความรัก เพราะที่บ้านฉันไม่ค่อยจะรักกัน แต่ คนที่โบสถ์ดีต่อฉัน และทุกคนในบ้าน

ลูกฉันได้ทุนของโครงการเด็กนิคมปราสาท จ.สุรินทร์ ตอนนี้ลูกของดิฉันก็โตขึ้น ไปเป็นทหาร ตอนนี้เขาดีขึ้น และได้กลับมาดูแลฉัน ฉันขอบคุณพระเจ้า และสรรเสริญ พระองค์




นายติโต แก้วนิล

ผมชื่อติโต อายุ 78 ปี สมาชิกคริสตจักรนิคมโนนสมบูรณ์ จ. ขอนแก่น ผมเป็นคนที่อาย ต้องไปหาที่หลบที่ซ่อน แต่ไม่อยากตาย แต่หาหลบหาซ่อนเฉยๆ ต่อมาเชื่อพระเจ้า ก็ไม่tito.jpgอยากตาย ไม่อยากหลบ แล้วยิ่งมีพระพรมาก ก็ยิ่งอยากจะเป็นประโยชน์สำหรับพระเจ้ามาก รู้จักพระเจ้ามาได้ 50 ปีแล้ว อยากเป็นพยานฝ่ายพระเจ้าแล้วอยากทำงานของพระองค์ ให้แพร่ขยายออกไป แต่นี่สติปัญญาความรู้ไม่มี

แต่ก็ขอบคุณพระเจ้า 10 กว่าปีมานี้ ศาสนาจารย์สัมพันธ์ ถามว่า ปีนี้ตั้งใจจะทำอะไรเพื่อพระเจ้า ผมบอกว่าไม่มีอะไร แต่ผมก็คิดในใจว่า ต้องอธิษฐานขอบคุณพระเจ้า ตอนนี้ ที่ผมอธิษฐาน บางครั้งก็ 2 ชั่วโมง บางครั้งก็ชั่วโมงกว่า เพราะว่าการอธิษฐานนี้ มันทำให้ตัวเองภูมิใจ สุข ใจตลอดไป อธิษฐานไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย อยากจะอธิษฐานๆ จนหมดทุกอย่าง แล้ว คิดไม่ออก แล้วไม่เคยเป็นแบบนี้เลย เมื่อผมป่วย ตอนนั้นใจจะขาดอยู่แล้ว แต่ยังคิดถึงคนอื่นอยู่ แต่บอกเขาไม่ได้ ก็ได้ แต่ อธิษฐานเพื่อพี่น้องผู้รับใช้พระเจ้าไม่เคยลืม ก็มีโอกาสช่วยเหลือเขาไม่เคยลืมเลย

องค์การฉันทมิตรช่วยเหลือผมเยอะมาก เมื่อก่อนผมอยู่กันแบบซ่อมซ่อ อยู่ตรงนั้น องค์การฉันทมิตรเข้ามา ก็รู้สึกเห็นพระคุณของพระเจ้า เห็นสง่าราศีของพระเจ้า และดีที่สุดตอนนี้ทางองค์การฉันทมิตร ได้เข้ามาช่วยเหลือผู้สูงอายุ ยิ่งดีขึ้นอีก เจ้าหน้าที่ต้องซักเสื้อผ้าให้ผมใส่ด้วย แล้วต้องทำงานที่โบสถ์ด้วย พวกเขาเสียสละมากเลย แค่นี้ก็ขอบคุณพระเจ้าอย่างเหลือล้น แล้วฉันทมิตรจัดโครงการที่ไปเข้าค่าย ก็ได้รู้จักเพื่อนเยอะ ทำให้ผมรู้จักภูมิภาค นั้น ภาคนี้เมื่อก่อนผมเป็นโรคนี้ ก็ต้องคอยหลบอยู่ตามป่าตามดง ไม่ค่อยออกไปเปิดหน้าพบใครๆ เขา เพราะว่ากลัวเขาจะรังเกียจ

แต่องค์การฉันทมิตรมา ก็ทำให้มีเพื่อน อยู่ที่นิคมพุดหง (นครศรีธรรมราช) ผมก็มีเพื่อน ศึกษาพระคริสตธรรมอยู่ก็มีเพื่อน เขาก็ชวนผมไปอยู่ที่พุดหง เพื่อนเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันคนที่เชียงราย เชียงใหม่ เขาก็ชวนไปอยู่เหมือนกัน แต่ที่เขาชวนไปอยู่ก็ได้ไปเห็นมาหมดแล้ว เพราะองค์การฉันทมิตรนี่แหล่ะ ถ้าไม่มีพระเจ้า ไม่มีองค์การฉันทมิตร เราก็ไม่มีโอกาสไปไหนเลย อย่างภาคเหนืออาจได้ยินแต่ชื่อ แม้แต่นิคมที่อยู่ใกล้ๆ ก็ไม่มีโอกาสได้เห็นตอนนี้ก็กำลังอธิษฐานอยู่เหมือนกัน ครับ ให้มีคนทำงานกับองค์การเยอะๆ เพื่อพระพรของพระเจ้าไปถึงคนอีกเยอะ